Η Ουρουγουάη πάντα ήταν κάτι σαν παιδί ενός κατώτερου θεού. Σήμερα, αφού έζησε επί αιώνες στη σκιά των γειτόνων της, της Βραζιλίας και της Αργεντινής, το μικρότερο κράτος της Νότιας Αμερικής επιτέλους έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Προοδευτική, σταθερή, ασφαλής και καλλιεργημένη, η Ουρουγουάη προσφέρει στους επισκέπτες της στιγμές που δεν είναι για τουρίστες.

Φεύγοντας από το τελωνείο του λιμανιού του Μοντεβιδέο, νιώσαμε μια αίσθηση ελευθερίας. Αφού καλύψαμε τις βασικές μας ανάγκες σε προμήθειες, έπρεπε οπωσδήποτε να πάμε σε μια παραλία. Η επιλογή ήταν δύσκολη, αφού υπάρχουν 340 χιλιόμετρα από παραλίες, αμμόλοφους, δάση και λιμνοθάλασσες που εκτείνονται βορειοανατολικά του Μοντεβιδέο. Η περιοχή είναι γνωστή μόνο στους Ουρουγουανούς και τους γείτονές της και είναι σχεδόν έρημη δέκα μήνες το χρόνο. Μετά κατακλύζεται από καλοκαιρινές δραστηριότητες που διαρκούν από τα Χριστούγεννα ως το καρναβάλι. Δυστυχώς για εμάς, και παρόλο που δεν ήμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο, έπρεπε να υποστούμε τα πλήθη και τις υψηλές τιμές της σεζόν. Έτσι κατασκηνώσαμε στη La Barra, κοντά στην Punta del Este. Σας συμβουλεύουμε να έρθετε εδώ τη χαμηλή τουριστική σεζόν και θα απολαύσετε την ίδια ομορφιά κυριολεκτικά στη μισή τιμή. Μετά από τέσσερις μέρες απόλυτης διασκέδασης και χαλάρωσης, φύγαμε από την Punta del Este, με κατεύθυνση το Colonial de Sacramento. Το Colonial βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Río de la Plata, 180 χιλιόμετρα δυτικά του Μοντεβιδέο, αλλά μόνο 50 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες με φεριμπότ. Είναι μια γραφική πόλη και Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco. Το ιστορικό του κέντρο, ένα ακανόνιστο δίκτυο από στενά καλντερίμια της εποχής της αποικιοκρατίας, βρίσκεται σε μια χερσόνησο που εκτείνεται μέσα στον ποταμό. Όπως ανέφερα παλαιότερα, σκοπεύουμε να περάσουμε ξανά από εδώ αργότερα. Έτσι, μετά από δύο βραδιές δίπλα στον ποταμό, προχωρήσαμε βορειότερα στον Río de la Plata, στη Mercedes, μια παραποτάμια αγροτική πόλη, στο δρόμο για τα σύνορα με την Αργεντινή.

Επειδή δεν προλαβαίναμε, αφήσαμε για αργότερα την εξερεύνηση της Ουρουγουάης και πήγαμε στην πόλη Tigre, 35 χιλιόμετρα βόρεια του Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή. Η περιοχή του δέλτα είναι δημοφιλής προορισμός των porteños, των κατοίκων του Μπουένος Άιρες, για το Σαββατοκύριακο. Απολαμβάνουν τα θολά νερά που προκαλεί η εναπόθεση ιζημάτων στον Río de la Plata, ο οποίος έχει το τρίτο μεγαλύτερο δέλτα στον κόσμο. Πήραμε μια γεύση από το πώς ζουν οι ντόπιοι στα ήρεμα κανάλια, έχοντας μόνο τις βάρκες ως  μεταφορικό μέσο. Οι επισκέπτες του Σαββατοκύριακου, πάλι, απολαμβάνουν όλα τα θαλάσσια σπορ, όπως το κανό, το καγιάκ και τα ταχύπλοα σκάφη που τρέχουν πέρα δώθε στα κανάλια. Μετά από αυτό, ήρθε η ώρα να ξαναβγούμε στο δρόμο.

Η Ruta 3 είναι ένας αυτοκινητόδρομος 3.100 χιλιομέτρων, που θα μας οδηγούσε από την πρωτεύουσα ως το τέλος του κόσμου,  στον 55ο νότιο παράλληλο, στην Ουσουάια. Πρώτος μας σταθμός σε αυτόν το μακρύ δρόμο προς το νότο ήταν το Mar del Plata, μια κλασική παραλία της Αργεντινής. Το “Mardel” προσελκύει ανθρώπους από όλη τη χώρα. Παραείναι δημοφιλές μάλιστα. Αν έρθετε εδώ ένα καλοκαιριάτικο Σαββατοκύριακο, σίγουρα θα πείτε ότι η παραλία έχει κόσμο. Δε μας ενδιέφερε να μείνουμε στις πολύβουες αμμουδιές και να βλέπουμε καλλιτέχνες του δρόμου να δίνουν παραστάσεις στην παραλιακή Plaza Colón. Έτσι πήγαμε στο Mar Azul, μια περιοχή με περισσότερο χώρο, που αποτελούσε πολυτελές παραθαλάσσιο θέρετρο τη δεκαετία του ’50 και του ’60, κάτι που διακρίνεται στις κομψές επαύλεις της περιοχής. Ακόμη νοτιότερα, μείναμε για μια βραδιά στο Pedro Loro, ένα παραποτάμιο πανέμορφο χωριό, που βρήκαμε με τη βοήθεια ενός ευγενικού ντόπιου, λίγο έξω από την Bahía Blanca. Ένας σταθμός που αξίζει να αναφέρω είναι το Puerto Piramides, στη χερσόνησο Βαλντές. Δυστυχώς δεν ήταν η εποχή της κύριας ατραξιόν, της φάλαινας. Έτσι, η όλη εμπειρία στο εθνικό πάρκο μας φάνηκε κάπως ακριβή, αφού είδαμε μόνο μερικούς χαριτωμένους πιγκουίνους και κάτι θαλάσσιους ελέφαντες που μύριζαν άσχημα. Όσο για το Puerto Piramides, είναι χτισμένο πάνω σε αμμώδεις λόφους, με θέα τη γαλάζια θάλασσα. Το νωθρό παλιό λιμάνι γεμίζει με τουριστικά λεωφορεία και επισκέπτες με πορτοκαλί σωσίβια. Χάρη στις φάλαινες υπάρχει ταχεία τουριστική ανάπτυξη, αλλά στο τέλος της ημέρας τα τουριστικά λεωφορεία φεύγουν και η ζωή σε αυτήν τη μικρή πόλη αποκτά ξανά τους αργούς ρυθμούς της. Η Ruta 3, καθώς κατευθύνεται νότια, γίνεται όλο και πιο βαρετή. Το μόνο που σε εμποδίζει να αποκοιμηθείς, ενώ οδηγείς στα απολύτως ευθεία τμήματά της, είναι οι ισχυροί άνεμοι που μπορούν να σε πετάξουν πέρα εν ριπή οφθαλμού. Με τόσο ισχυρούς ανέμους, τα φυτά εξαφανίζονται σιγά-σιγά και δίνουν τη θέση τους σε μικρούς θάμνους και σε τοπία που μοιάζουν με έρημο. Η πανίδα κατά μήκος της Ruta 3 είναι άλλο ένα στοιχείο που σε κρατάει ξύπνιο. Σταματήσαμε στο Rada Tilly (φώκιες και θαλάσσιοι λέοντες), στο Puerto San Julian (αποικίες πιγκουίνων) και στο Río Gallegos. Μόνο στο δεύτερο αξίζει να διανυκτερεύσει κανείς και να αφιερώσει λίγο χρόνο, κατά τη γνώμη μας. Δε σταθήκαμε τόσο τυχεροί ώστε να δούμε πιγκουίνους, εκτός από λίγους στο Puerto Piramides, αλλά είδαμε από κοντά θαλάσσιους ελέφαντες σε μια ερημική παραλία, έξω από το Caleta Olivia. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, μετά από την όχι και τόσο εντυπωσιακή συνάντηση που είχαμε μαζί τους από χιλιόμετρα μακριά, στη χερσόνησο Βαλντές. Αφού ολοκληρώσαμε αυτήν την πλευρά της Παταγονίας, ήρθε η ώρα να πάμε στη Γη του Πυρός, το νοτιότερο άκρο της Αμερικής. Αυτό το ανεμοδαρμένο αρχιπέλαγος είναι σαγηνευτικό, αλλά και κυκλοθυμικό. Όμορφο, αρχέγονο και αλλόκοτο, αυτό το νησί προσελκύει ταξιδιώτες επειδή βρίσκεται στην άκρη του κόσμου, οι οποίοι όμως γρήγορα ανακαλύπτουν έναν προορισμό πολύ πιο περίπλοκο. Στη Γη του Πυρός, η φύση είναι τολμηρή και ριψοκίνδυνη, από τις διαβρωμένες πεδιάδες και τα δάση με βρύα, ως τις χιονισμένες κορφές πάνω από το Στενό Μπιγκλ. Μπορεί η Γη του Πυρός να είναι απόμακρη και απομονωμένη, αλλά δεν είναι καθόλου αποκομμένη από την ενδοχώρα, αν και το τμήμα της Αργεντινής είναι πολύ πιο αναπτυγμένο από αυτό της Χιλής. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από ένα μεγάλο νησί, το Isla Grande, το Isla Navarino που ανήκει στη Χιλή και άλλα μικρότερα, ακατοίκητα νησιά. Διασχίσαμε το τμήμα της Χιλής, ξαναμπήκαμε στο τμήμα της Αργεντινής μόνο μία ώρα αργότερα και πήγαμε κατευθείαν στην Ουσουάια, ένα πολύβουο λιμάνι και κέντρο περιπέτειας. Η Ουσουάια είναι μια στενή λωρίδα από απότομους δρόμους και στριμωγμένα κτίρια, κάτω από χιονοσκέπαστες οροσειρές. Εδώ οι Άνδεις συναντούν το νότιο ωκεανό σε ένα απότομο γύρισμα, κάνοντας χώρο για την πόλη, πριν φτάσουν σε μια θάλασσα με ισχυρά ρεύματα. Η θέση της Ουσουάια είναι μοναδική και η πόλη εκμεταλλεύεται πλήρως τη θέση της στο τέλος του κόσμου, καθώς ένας αυξανόμενος αριθμός από σκάφη που πηγαίνουν στην Ανταρκτική και κρουαζιερόπλοια αράζουν στο λιμάνι. 3.500 άνθρωποι βρίσκονταν στην πόλη όταν τη διασχίσαμε για πρώτη φορά, μετά από έναν ήσυχο βραδινό ύπνο, 15 χιλιόμετρα μακριά, στο κοινοτικό κάμπινγκ, με θέα τα χιονοσκέπαστα βουνά. Με ένα ποτήρι μπίρα που φτιάχνεται στο νοτιότερο άκρο του κόσμου και με μία από τις καλύτερες carne empanadas που βρήκαμε, αυτό το μέρος αιχμαλωτίζει τη φαντασία και θα έπρεπε να είναι στη λίστα όποιου κυνηγά την περιπέτεια.

Σε αυτό το σημείο, και αφού πήραμε το μόνο χωματόδρομο νοτιότερα της πόλης που μπορέσαμε να βρούμε στο GPS, φτάσαμε στο νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μας, στον 55ο νότιο παράλληλο. Για να είμαστε ακριβείς όμως – αν και η Rochelle πήγε να μπει παράνομα σε έναν ιδιωτικό χώρο για να πετύχουμε το στόχο μας επακριβώς – ο δρόμος τελείωνε στο 54,97184. Σε αυτό το σημείο, κάναμε στροφή και γυρίσαμε προς βορρά, παίρνοντας τη δυτική και πιο ενδιαφέρουσα διαδρομή που περνάει μέσα από τις πιο απομονωμένες περιοχές του κόσμου. Όμως αυτό θα το αφήσω για το επόμενό μας post, για να σας κρατήσω σε αγωνία.

Φτάσαμε, λοιπόν, στον 55ο νότιο παράλληλο. Η επίτευξη του στόχου μας όχι μόνο μας συναρπάζει, αλλά και μας δίνει την ενέργεια να προχωρήσουμε, για να αρχίσουμε να διαγράφουμε από τη μεγάλη μας λίστα τα μέρη που έχουμε να πάμε και τα πράγματα που έχουμε να κάνουμε στο ταξίδι μας “11 Βόρειος 55 Νότιος Παράλληλος”. Το ταξίδι συνεχίζεται και τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search