Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015
Σειρά είχε το Shiraz, μια πόλη συνώνυμη της παιδείας, της ποίησης και του κρασιού. Δυστυχώς όμως, τα αμπέλια δεν καλλιεργούνται πια εδώ. Αφού εγκατασταθήκαμε στο κέντρο και ασφαλίσαμε τον Βουκεφάλα, οργανώσαμε το ταξίδι μας και αρχίσαμε την εξερεύνηση. Η πόλη υπήρξε πρωτεύουσα του Ιράν κατά της διάρκεια της δυναστείας Zand (1747-1779). Πολλά από τα πανέμορφα κτίρια, που βλέπουμε σήμερα, χτίστηκαν ή αναπαλαιώθηκαν εκείνη την περίοδο. Για τους περισσότερους Ιρανούς είναι η πόλη των ποιητών, καθώς εκεί βρίσκονται οι τάφοι του Hafez και του Sa’di, αμφότεροι τόποι προσκυνήματος. Το Shiraz είναι επίσης διάσημο για τους υπέροχους κήπους του και τα εκπληκτικά τζαμιά του, που ανταμείβουν όσους μένουν εκεί περισσότερο από μία βραδιά.

Το Ιράν κράτησε για το τέλος ένα από τα καλύτερα μυστικά του. Στην έρευνά μου για τον τελευταίο προορισμό μας, διάβασα στο Lonely Planet: “Αυτό το τζαμί είναι περίπου 180 ετών. Είναι το νεότερο κτίσμα στο χωριό.” Αυτό τράβηξε την προσοχή μου. Έτσι πήγαμε στο Meymand, ένα τρωγλοδυτικό χωριό που κατοικείται ανελλιπώς για πάνω από 3.000 χρόνια και αποτελείται από 2.560 αίθουσες, σε 406 κυρίως ακατοίκητες σπηλιές, λαξευμένες στα βράχια μιας κοιλάδας. Μοιάζει με την Καππαδοκία της Τουρκίας, αλλά είναι μικρότερο και δεν έχει τουρίστες. Περάσαμε τη βραδιά σε μια παλιά σπηλιά και ανταλλάξαμε τη θερμάστρα, την οποία δε χρειαζόμασταν πια, με τρόφιμα μίας ημέρας και για τους δυο μας.

Συνεχίζοντας περάσαμε από το λιμάνι Bandar Abbas, μια πόλη χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή ομορφιά. Δυστυχώς μείναμε εκεί δύο μέρες περιμένοντας το πλοίο RoRo (Roll-0n/Roll-0ff) να έρθει από τα ΗΑΕ. Το πλοίο είναι περιβόητο για την αναξιοπιστία του, αλλά ήταν η μόνη μας επιλογή. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Η περιπέτειά μας στο Ιράν μας επιφύλασσε πολύ άγχος στο τέλος. Το δρομολόγιο του πλοίου RoRo ματαιώθηκε για δεύτερη φορά. Επειδή θα έληγαν οι βίζες μας, κάτι έπρεπε να κάνουμε. Τρέξαμε στο Bandar Lenkeh, ένα κοντινό λιμάνι που διακινεί κυρίως εμπορεύματα. Αυτήν τη φορά, δεν ήμαστε μόνοι. Μαζί μας ήταν άλλοι δύο overlanders από την Τσεχία, ο Ντάνι (ο κύριος Κουβέντας) και ο Πίτερ (η Ήρεμη Δύναμη). Πήγαιναν και αυτοί στο Ομάν μέσω των ΗΑΕ, με το Land Cruiser τους. Αφού διανυκτερεύσαμε στην παραλία έξω από ένα ξενοδοχείο, οι τέσσερίς μας ξεκινήσαμε με μία αποστολή. Διαβήκαμε την πύλη του λιμανιού αποφασισμένοι να δώσουμε μια λύση.

Στο Bandar Lenkeh καταφέραμε να κινητοποιήσουμε ολόκληρο το λιμάνι. Μιλήσαμε σχεδόν σε κάθε υψηλά ιστάμενο ζητώντας βοήθεια. Γίναμε θέαμα, το γεγονός του αιώνα για όλο το λιμάνι. Εδώ σχεδόν όλοι ήταν ευγενικοί και προσπάθησαν να μας βοηθήσουν,
ακριβώς το αντίθετο με το Bandar Abbas. Στο τέλος και ενώ δεν είχαμε πια άλλες επιλογές, όλοι μας έδειξαν έναν άνθρωπο, τον κύριο Μοχάμεντ, τον άνθρωπο που τα κάνει όλα. Ο Μοχάμεντ ήξερε μόνο μία λέξη στα αγγλικά, “με συγχωρείτε, με συγχωρείτε”, με μια αξέχαστη ιρανική προφορά. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω τι έγινε τις επόμενες έξι ώρες και πώς καταφέραμε να βγάλουμε άκρη, αλλά ο κύριος Με Συγχωρείτε κανόνισε να μεταφέρει τα αυτοκίνητα στο Ντουμπάι με ένα onion boat, όπως λέγεται. Με πολύ τρέξιμο για να ξεπεράσουμε την ιρανική γραφειοκρατία, σε έξι ώρες ήμαστε έτοιμοι να φορτώσουμε τα αυτοκίνητα με γερανό πάνω στο πλοίο και να περάσουμε από το ιρανικό τελωνείο. Καθώς ο γερανός σήκωνε τα αυτοκίνητά μας και τα φόρτωνε με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο, αναρωτιόμασταν αν θα τα βλέπαμε ξανά. Μετά αποχαιρετήσαμε τον κύριο Μοχάμεντ και πήραμε ένα ταξί κατευθείαν για το αεροδρόμιο. Η ιστορία μας δεν είχε τελειώσει ακόμη.

Στο αεροδρόμιο, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχαν θέσεις στην πτήση που θα παίρναμε. Το άγχος επέστρεψε. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε κάποιος κύριος Kyounass, που μας βοήθησε να βγάλουμε εισιτήρια. Έτσι τελείωσε η οδύσσειά μας. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους Τσέχους συνταξιδιώτες μας για τη βοήθεια και την υποστήριξή τους στην κοινή μας προσπάθεια. Ήταν μεγάλη μας χαρά που περάσουμε μαζί τους την τελευταία μας μέρα στο Ιράν και τους προσκαλούμε σε μια μελλοντική περιπέτεια του overlanddiaires.

Σε αυτό το σημείο, η περιπέτειά μας στο Ιράν έφτασε στο τέλος της. Αν θέλετε να επισκεφτείτε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν επειδή πιστεύετε ότι έχετε πολλά να δείτε από την εποχή που η Περσία ήταν παγκόσμια δύναμη, θα έχετε εν μέρει δίκιο και σίγουρα δε θα σας λείψουν τα αξιοθέατα. Όμως αν επισκεφτείτε το Ιράν μόνο για τα αξιοθέατα, θα χάσετε όλη την ουσία. Εδώ θα επαναπροσδιορίσετε τον όρο “φιλοξενία”. Παρά το τρελό τέλος αυτού του ταξιδιού, γνωρίσαμε ανθρώπους που μας βοήθησαν πραγματικά και άλλαξαν τον τρόπο που βλέπαμε αυτήν τη γωνιά του πλανήτη. Στον πυρήνα  του Ιράν βρίσκεται ο λαός του. Μην πάρετε αποφάσεις βάσει όσων σας λένε οι φίλοι και συγγενείς σας, γιατί τότε μάλλον δε θα έρθετε ποτέ εδώ. Μια θαυμάσια έκπληξη περιμένει κάθε ταξιδιώτη που ανακαλύπτει τον αληθινό ιρανικό λαό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search