Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορική χώρα με την καλύτερη κουζίνα που έχετε δοκιμάσει ποτέ, σπουδαίες πόλεις, παραλίες με λευκή άμμο και πανύψηλα βουνά. Αυτή είναι η ασιατική Τουρκία. Και επειδή εδώ υπάρχουν τόσα πράγματα να δεις και να κάνεις, θα μείνουμε λίγο περισσότερο από ό,τι συνήθως.

Φτάνοντας στην ασιατική Τουρκία, προσπαθήσαμε να ξαναδούμε μερικά αξιοθέατα από την προηγούμενη επίσκεψή μου, αλλά και να
εξερευνήσουμε κάποια καινούρια. Είχαμε άφθονο χρόνο στη διάθεσή μας και έτσι δε βιαστήκαμε. Ο πρώτος μας σταθμός ήταν η Τροία, ο αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται κοντά στο Τσανάκαλε, στην είσοδο του Στενού των Δαρδανελλίων. Ένα μάθημα Ιστορίας για τη Rochelle με θέμα τον Τρωικό Πόλεμο και την ελληνική μυθολογία. (Ναι, Κλεώ, πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανη για τις γνώσεις του αδερφού σου στην ιστορία). Σήμερα, στο λόφο του Hisarlik, υπάρχει ένα μικρό χωριό το οποίο υποδέχεται τους τουρίστες που επισκέπτονται τον αρχαιολογικό χώρο. Αυτό αποτέλεσε τη βάση μας για να εξερευνήσουμε τις αρχαιότητες που, κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν. Μετά από μια κουραστική μέρα στις αρχαιότητες και μια διανυκτέρευση σε μια κοντινή πανσιόν, ήμαστε έτοιμοι να φύγουμε.

Σειρά είχε το Αϊβαλί, μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη με ένα γραφικό λιμάνι. Ένα καθόλου τουριστικό μέρος, με φοίνικες στην
παραλία και διάσπαρτες ψαροταβέρνες, όπως σε τόσα μέση στο Αιγαίο. Αν σας φέρει εδώ ο δρόμος σας, μην παραλείψετε να περιπλανηθείτε στους γύρω δρόμους. Εκεί θα βρείτε ένα παλιό ελληνικό χωριό, εγκαταλειμμένο πια, που στέκεται μάρτυρας ενός ένδοξου παρελθόντος. Η κατεστραμμένη καμινάδα στο κέντρο της πόλης ανήκει σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ελαιόλαδου, εγκαταλειμμένου τώρα πια. Μας είπαν ότι υπήρχαν σκέψεις να μετατραπεί σε μουσείο. Σήμερα η πόλη παράγει σχεδόν όλο το ελαιόλαδο του Αιγαίου και όλες οι σχετικές δραστηριότητες συγκεντρώνονται στο Αϊβαλί. Περάσαμε μερικές νωχελικές μέρες, απολαμβάνοντας τον ήλιο και τη θάλασσα στο κάμπινγκ Ada, στο εθνικό πάρκο του νησιού Alibey. Αν και νησί, το Alibey συνδέεται οδικώς με τη χερσόνησο, οπότε ο Βουκεφάλας δε δυσκολεύτηκε να μας μεταφέρει εκεί.

Το Τσεσμέ ήταν ο επόμενος προορισμός μας. Με την παραλία του σε σχήμα πέταλου, με το κάστρο του πάνω από τον ανεμοδαρμένο
κόλπο και πολύβουους εμπορικούς δρόμους, το Τσεσμέ μας πρόσφερε μια ευχάριστη διανυκτέρευση. Επειδή δε διέθετε κάμπινγκ, διανυκτερεύσαμε σε ένα πάρκινγκ έξω από το λιμάνι, από όπου αναχωρούν πλοία για τη Χίο, που βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων. Μπορεί εσάς να σας φαίνεται άβολο, αλλά για εμάς ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, ειδικά όταν στήσαμε το βραδινό τραπέζι μας απέναντι από το λιμάνι και απολαύσαμε ένα μπουκάλι καλό τοπικό κρασί. Το προσωπικό του πάρκινγκ ήταν πολύ φιλικό και μας παρείχε ηλεκτρικό ρεύμα για το ψυγειάκι μας, έτσι ώστε να διατηρήσουμε τα τρόφιμά μας. Η Rochelle λέει ότι πέρασε πολύ ωραία. Δεν υπάρχει καλύτερο οικόπεδο.

Μετά από αυτήν την απρόσμενη εμπειρία, κατευθυνθήκαμε προς το Selcuk. Ένα μέρος που, αν δεν ήταν κοντά στην Έφεσο, θα ήταν άλλη μια επαρχιακή τουρκική πόλη. Ωστόσο έχει αρκετά αξιοθέατα: ένα βυζαντινό υδραγωγείο, την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το
οχυρό Ayasuluk. Όπως όλα τα μικρά μέρη που εξυπηρετούν περαστικούς επισκέπτες, υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Εμείς επιλέξαμε το Selcuk ως βάση για να εξερευνήσουμε την αρχαία Έφεσο, τη σπουδαία εμπορική πόλη και κέντρο λατρείας της Κυβέλης, της ανατολικής θεότητας της γονιμότητας. Οι Ίωνες μετονόμασαν την Κυβέλη σε Άρτεμη και ανέγειραν ένα θαυμάσιο ναό προς τιμή της. Όταν κατέφτασαν οι Ρωμαίοι, η Άρτεμη έγινε Ντιάνα και η Έφεσος έγινε πρωτεύουσα ρωμαϊκής επαρχίας. Από τις εκατοντάδες αρχαίες πόλεις και κλασικά μνημεία της Τουρκίας, η Έφεσος είναι η λαμπρότερη και καλύτερα διατηρημένη. Πράγματι, είναι η πιο εντυπωσιακή αρχαία πόλη στη Μεσόγειο και το ιδανικό μέρος για να πάρεις μια ιδέα πώς ήταν η ζωή στα ρωμαϊκά χρόνια. Το 356 π.Χ. ο ναός της Κυβέλη/Άρτεμης καταστράφηκε. Οι Εφέσιοι σχεδίασαν ένα νέο, μεγαλοπρεπή ναό ο οποίος, όταν ολοκληρώθηκε, θεωρήθηκε ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου. Η πρωινή μας βόλτα ανάμεσα στα ερείπια και τους έρημους αρχαίους δρόμους της Εφέσου, πριν καταληφθούν από τα πλήθη, σίγουρα ήταν μία από τις καλύτερες εμπειρίες αυτού του ταξιδιού.

Στη συνέχεια προχωρήσαμε στην ενδοχώρα, σε άλλο ένα θαυμάσιο μέρος, την υπέροχη αρχαία πόλη της Ιεράπολης και τις φυσικές πισίνες του Παμούκαλε. Τα αστραφτερά λευκά βράχια και οι πισίνες υπάρχουν σχεδόν σε κάθε τουριστικό φυλλάδιο και πολύς κόσμος έρχεται από μακριά για να απολαύσει τις θερμές πηγές αυτού του εκπληκτικού τραβερτίνη. Ένα θέαμα παράξενο, αλλά και ενοχλητικό, ειδικά όταν οι εκδρομείς περιφέρονται ανάμεσα στα ερείπια με το μαγιό τους. Από πάνω τους ορθώνονται τα ερείπια της Ιεράπολης, της οποίας οι κάτοικοι έκαναν το ίδιο 2.000 χρόνια πριν. Αν και το Παμούκαλε δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, έχει οικονομικές λύσεις διαμονής (κάποια ξενοδοχεία διαθέτουν και θερμά λουτρά) και είναι μια βάση για να χαλαρώσει κανείς για μερικές μέρες.

Σειρά είχε το Μποντρούμ. Αν και πάνω από ένα εκατομμύριο τουρίστες συρρέουν στις παραλίες, στα ξενοδοχεία και στα κλαμπ του κάθε καλοκαίρι, η Αλικαρνασσός της αρχαιότητας, το σημερινό Μποντρούμ, ποτέ δε χάνει τη χαλαρότητά του. Περισσότερο από κάθε άλλο παραθαλάσσιο θέρετρο της Τουρκίας, έχει μια αινιγματική κομψότητα: από το μεγαλόπρεπο κάστρο του και την πολυτελή μαρίνα του ως τα ανθοστόλιστα καφέ του και τα ασβεστωμένα σοκάκια του. Μέχρι πρόσφατα, το Μποντρούμ ήταν ένα απλό ψαροχώρι. Οι πιο ηλικιωμένοι ακόμη θυμούνται πώς κάποια πράγματα ήταν παλιά και πώς κάποια άλλα δεν υπήρχαν καν. Πριν από τους πεζόδρομους με τους φοίνικες και τα πολυτελή εστιατόρια, το Μποντρούμ δεν ήταν καν ελκυστικό. Βασικά ήταν τόπος εξορίας των διαφωνούντων. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ευκατάστατοι ξένοι άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί και σήμερα το Μποντρούμ είναι δημοφιλές θέρετρο για τον ευρωπαϊκό μαζικό τουρισμό, αλλά και για Τούρκους μεγιστάνες. Η καλλιτεχνική ταυτότητα της πόλης την έσωσε από την αναπόφευκτη μοίρα που είχαν άλλα κοντινά τουρκικά ψαροχώρια. Μόνο με μία πρωινή επίσκεψη στο κοντινό χωριό και θέρετρο Gumbet, καταλάβαμε πόσο τυχερό στάθηκε το Μποντρούμ. Μείναμε μία εβδομάδα στο Μποντρούμ, σε πανσιόν επιτέλους, κάτι που το είχαμε ανάγκη αφού και οι δυο μας πάθαμε ηλίαση στο Παμούκαλε. Επιτέλους ήμαστε ήρεμοι και χαλαροί όπως όλοι στο Μποντρούμ, ντόπιοι και τουρίστες. Η Rochelle μάλλον ήταν πιο χαλαρή από εμένα, αφού έκανε και μερικά μαθήματα γιόγκα. Το καημένο μας το αυτοκίνητο, ο Βουκεφάλας, ξαλάφρωσε λίγο επιτέλους, αφού μεταφέραμε σχεδόν όλα τα πράγματά μας στο δωμάτιο. Κάπου εδώ το Αιγαίο συνάντησε τη Μεσόγειο και…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search