Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Σκόπευα να επισκεφτώ τη Ρουμανία, αλλά δεν είχα πάει ποτέ, μέχρι πριν από δύο εβδομάδες που η Rochelle και εγώ φτάσαμε με τον Βουκεφάλα στα σύνορα Ουγγαρίας-Ρουμανίας.
Μπαίνοντας και επίσημα στη Ρουμανία, μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Η Ρουμανία, παρά τις σκληρές προσπάθειές της, δεν ανήκει στην ευρωζώνη, ούτε στη ζώνη του Σένγκεν. Με άλλα λόγια, η Rochelle έφυγε από τη ζώνη του Σένγκεν χωρίς να πληρώσει το βαρύ πρόστιμο για υπέρβαση του χρόνου παραμονής της σε αυτήν, κάτι που θα ζημίωνε κατά πολύ τον προϋπολογισμό μας (600-1.400 ευρώ). Με ένα χαμόγελο στα χείλη, αρχίσαμε να εξερευνούμε τη χώρα. Θα μπορούσα να περιγράψω
το ταξίδι μας στη Ρουμανία σαν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, αφού μπήκαμε από το πιο φτωχό βόρειο άκρο της χώρας. Οι άνθρωποι εδώ παλεύουν να καλλιεργήσουν τη γη με τα χέρια τους, ενώ η χρήση μηχανημάτων ακόμη θεωρείται πολυτέλεια. Η πρώτη μας διανυκτέρευση ήταν στην επαρχία Maramures, στο χωριό Vadu Izei. Η οικοδέσποινά μας στην “Πανσιόν Θεοδώρα”, η ίδια η Θεοδώρα, μας έδωσε μια πρώτη γεύση της ρουμάνικης φιλοξενίας. Οι υπέροχοι, φιλόξενοι άνθρωποι και το τοπίο γύρω μας -ένα ανέγγιχτο, απάτητο δάσος- έκαναν τη διαμονή μας μια ξεχωριστή εμπειρία. Ρωτήστε μας για το χορό και για το μπράντι από δαμάσκηνα! Και για τις πολύχρωμες κατσαρόλες έξω, στο δέντρο.


Σειρά είχε η Τρανσυλβανία. Είναι ένα διάσημο ορόσημο στην κεντρική Ρουμανία, οπότε έπρεπε να την επισκεφτούμε. Χωρίς καθυστέρηση, πήγαμε στην περιοχή της Σαξονίας και στην πόλη Σιμπίου. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να βρούμε ούτε ξενοδοχείο ούτε κάμπινγκ επειδή ήταν εθνική εορτή. Αφού δεν είχαμε πού να μείνουμε, αναγκαστήκαμε να πάμε στη Σιγκισοάρα, 100 χιλιόμετρα βορειότερα. Όπως λέει και ο τουριστικός οδηγός του Lonely Planet για τη Σιγκισοάρα, “είναι τόσο όμορφη που θα έπρεπε να τη συλλάβουν”. Από τη στιγμή που περάσαμε τα τείχη, ήταν σαν να μπήκαμε σε παιδικό παραμύθι. Τα σοκάκια και τα πολύχρωμα σπίτια του 16ου αιώνα, με τις καφετιές στέγες τους, συνθέτουν ένα μαγικό σκηνικό. Η προστατευμένη από την Unesco παλιά πόλη είναι η μοναδική του είδους της στην Ευρώπη. Εδώ γεννήθηκε ένα μεγάλο τέρας της ιστορίας, ο Βλαντ Τέπες (ο Ανασκολοπιστής), ο αυθεντικός Κόμης Δράκουλας. Δεν απογοητευτήκαμε που φύγαμε από το Σιμπίου. Το αντίθετο μάλιστα, αφού η οχυρωμένη πόλη της Σιγκισοάρα μας αποζημίωσε με το παραπάνω.

Εξερευνήσαμε για λίγο την πόλη, πριν πάμε στα δύο κάστρα κοντά στο Μπρασόβ, τα κάστρα Μπραν και Ρασνόβ. Πρώτο ήταν το Κάστρο Μπραν, ύψους 60 μέτρων, ένα καταπληκτικό μέρος. Χτισμένο από τους Σάξονες του Μπρασόβ το 1382, για να υπερασπιστούν το πέρασμα του Μπραν ενάντια στους Τούρκους, το κάστρο πιθανόν να φιλοξένησε τον Βλαντ Τέπες για μερικές βραδιές, κατά τη φυγή του από τους Τούρκους το 1462. Από το 1920 η βασίλισσα Μαρία εγκαταστάθηκε στο κάστρο, το οποίο  αποτέλεσε τη θερινή βασιλική κατοικία μέχρι το 1947, που ο βασιλιάς Μιχαήλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το θρόνο. Μετατράπηκε σε μουσείο το 1957. Το κάστρο Ρασνόβ ήταν λιγότερο ενδιαφέρον, αν και φαινόταν πολύ εντυπωσιακό από χαμηλά. Ωστόσο αξίζει να το επισκεφτείτε αν βρεθείτε στην περιοχή. Κάτι που πρέπει να πούμε και για τα δύο κάστρα είναι ότι, αν και δημοφιλή, δεν έχουν χάσει την ομορφιά τους.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην πρωτεύουσα, στο Βουκουρέστι, μια πολύβουη πόλη όπου η έντονη ανοικοδόμηση αλλάζει το παλιό της πρόσωπο. Εκκλησίες 300 ετών, κτίρια γραφείων από γυαλί και ατσάλι και συγκροτήματα διαμερισμάτων της κομμουνιστικής εποχής συνυπάρχουν αρμονικά. Τα τελευταία χρόνια, η πρωτεύουσα έχει αποκτήσει μια εκλεπτυσμένη, μοντέρνα ταυτότητα. Έχοντας δει την ομορφιά της κεντρικής Ρουμανίας και τη φιλοξενία της βόρειας Ρουμανίας, στο Βουκουρέστι κάναμε μόνο μια γρήγορη στάση καθοδόν προς τη Βουλγαρία…

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search