Τετάρτη 10 Ιουνίου 2015

Οι δυτικοί ταξιδιώτες στην Κεντρική Ασία πολύ συχνά επιλέγουν να έρθουν στο Κιργιστάν. Οι λόγοι για αυτό είναι η φυσική του ομορφιά, τα απάτητα ορεινά τοπία, οι τραχιές οροσειρές, τα καλοκαιρινά βοσκοτόπια και η πρόσφατη κατάργηση της βίζας, όπως έχουν κάνει σχεδόν όλες οι γειτονικές του χώρες.

Επιτέλους βγήκαμε από την Κίνα και το ελεγχόμενο ταξιδιωτικό περιβάλλον, στο οποίο ήμαστε τον τελευταίο μήνα και νιώθαμε ελεύθεροι να ταξιδέψουμε στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί μακριά από τα σύνορα. Μετά από 150 χιλιόμετρα και καθώς είχε
περάσει η ώρα, σταματήσαμε στο Tash Rabat (που σημαίνει “πέτρινο οχυρό”) ένα μικρό καραβάν σαράι στο λόφο μιας όμορφης, στενής κοιλάδας. Το Tash Rabat πρέπει να έπαιζε σημαντικό πολιτικό και εμπορικό ρόλο στο Δρόμο του Μεταξιού ώστε να δικαιολογεί την κατασκευή του. Σήμερα, θυμίζει σιωπηλά την παλιά δόξα του Δρόμου του Μεταξιού. Αξίζει όμως να κάνετε την παράκαμψη των 30 χιλιομέτρων από τον κεντρικό δρόμο προς το Torugart για τη γαλήνια κοιλάδα του, όπου οι μόνες κατοικίες είναι ο προσωρινός καταυλισμός από γιουρτ (κυκλική σκηνή). Προσφέρει ενδιαφέρουσες επιλογές για πεζοπορία ή ιππασία και στη δική μας περίπτωση, μια θαυμάσια διανυκτέρευση. Όπως είναι αναμενόμενο για μια χώρα, όπου τα περισσότερα αξιοθέατα είναι στην ύπαιθρο και σε μεγάλο υψόμετρο, έχει μεγάλη σημασία η εποχή που θα την επισκεφτείτε. Οι αρχές της άνοιξης, τότε που τη
διασχίσαμε εμείς, υποτίθεται ότι είναι η ιδανική εποχή, αν και αυτό δεν επηρέασε τον καιρό. Έτσι την επομένη, προς έκπληξή μας, ξυπνήσαμε σε ένα χιονισμένο τοπίο, κάτι που ευτυχώς δεν κράτησε για πολύ. Από τον Οκτώβριο ως το Μάιο, που οι καιρικές συνθήκες είναι ακραίες, πολλές αγροτικές κατοικίες κλείνουν και τα γιουρτ, χαρακτηριστικά του αλπικού τοπίου, αποθηκεύονται.

Ο επόμενος σταθμός μας σε αυτήν την εκπληκτικά όμορφη χώρα ήταν το Song-Köl, μια λίμνη σε κρατήρα ηφαιστείου περίπου 250
χιλιόμετρα πιο μέσα στην ενδοχώρα, στο δρόμο για την πρωτεύουσα. Περικυκλωμένα από βουνοκορφές, τα ανοιχτά τοπία του κρατήρα Song-Köl είναι μια γιγάντια σκηνή όπου τα σύννεφα παίζουν διαρκώς θέατρο. Είκοσι χιλιόμετρα στην απέναντι πλευρά, το χρώμα του νερού της λίμνης αλλάζει μαγικά από τροπικό τιρκουάζ σε μελαγχολικό σκούρο μπλε, όταν ο ήλιος αστράφτει ή όταν οι καταιγίδες ξεσπούν σε ένα αχανές μετεωρολογικό θέατρο. Αυτό το μέρος σου δίνει την ευκαιρία μέσα σε 24 ώρες να δεις την ανατολή του ήλιου και να ατενίσεις τον καθαρό νυχτερινό ουρανό, γεμάτο αμέτρητα αστέρια. Στα 3.016 μέτρα κάνει πολύ κρύο για να κατοικήσει κανείς μόνιμα, αλλά από τον Ιούνιο ως το Σεπτέμβριο, τα γιουρτ ξεπροβάλλουν κάθε χίλια μέτρα. Πολλά, αν όχι όλα, είναι μέρος του κοινοτικού τουρισμού, οπότε η περιοχή προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία διαμονής σε γιουρτ. Απάτητα μονοπάτια, όπου βλέπει κανείς ελάχιστα ίχνη από λάστιχα στο έδαφος, κατεβαίνουν από τις βουνοκορφές στη λίμνη, συνδέοντας τους κύριους καταυλισμούς των καλοκαιρινών γιουρτ. Με τη βοήθεια ενός ντόπιου οδηγού που βρήκαμε στο δρόμο, καταφέραμε να περάσουμε τα μονοπάτια και να φτάσουμε με ασφάλεια. Ήμαστε οι πρώτοι ξένοι της σεζόν, η οποία είχε ξεκινήσει δύο μέρες πριν από την άφιξή μας. Έτσι ήμαστε οι επίτιμοι καλεσμένοι, κάτι που μας αντάμειψε για το μακρύ, λασπώδη δρόμο που οδηγεί στη λίμνη.

Τρίτος και τελευταίος μας προορισμός στο Κιργιστάν ήταν η πρωτεύουσα Μπισκέκ. Καταπράσινη και πολύβουη, αλλά με λίγα
αξιοθέατα, περισσότερο σε ελκύει λόγω της θέσης της παρά με την αδιάφορη αρχιτεκτονική της. Όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή – και σε αυτό σταθήκαμε τυχεροί – αποκαλύπτεται η οροσειρά Ala Too, ένα πανέμορφο φόντο σε μια κατά τα άλλα μάλλον μονότονη πόλη. Για εμάς και για τους περισσότερους ταξιδιώτες, η Μπισκέκ είναι ένα άνετο μέρος για να βγάλεις κάποιες βίζες, ενώ σχεδιάζεις την περιπέτειά σου στην Κεντρική Ασία. Εκεί κάναμε αίτηση για τη βίζα του Καζακστάν και προσπαθήσαμε να πάρουμε την κατά γενική ομολογία πολύ δύσκολη ρωσική βίζα. Μετά από μία εβδομάδα και πολλή γραφειοκρατία, ειδικά για τη ρωσική βίζα, καταφέραμε να πάρουμε μόνο την πρώτη επειδή αποφασίσαμε να προχωρήσουμε.

Το Κιργιστάν, μια μισοξεχασμένη χώρα με ορεινές κοιλάδες, αστραφτερές λίμνες και τσόχινα γιουρτ, έμεινε ξεκρέμαστο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και αναγκάστηκε να στραφεί στον τουρισμό. Σήμερα, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα πρωτοποριακό δίκτυο κοινοτικού οικοτουρισμού. Πολλές περιπέτειες περιμένουν τους ατρόμητους: διαδρομές με άλογα, διαμονή σε γιουρτ και κυνήγι αετού. Σε αυτά προσθέστε τα παζάρια του Δρόμου του Μεταξιού, δύο καταπληκτικά ορεινά περάσματα στην Κίνα και την ενστικτώδη τοπική φιλοξενία και θα συμφωνήσετε ότι το Κιργιστάν είναι ένας προορισμός στην Κεντρική Ασία που δεν πρέπει να χάσετε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search