Κυριακή 31 Μαΐου 2015

Η Anja και ο Hauke με τις μηχανές τους, ο Ronald και η Rini με το τροχόσπιτό τους, οι Anand, Punita, Yash και Dhriti, η οικογένεια
Baid δηλαδή, και εμείς διασχίσαμε τις ερήμους της επαρχίας Xinjiang και φτάσαμε στην πόλη Turpan, στην κινεζική Κοιλάδα του Θανάτου. Βρίσκεται 154 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι το δεύτερο βαθύτερο λεκανοπέδιο στον κόσμο και το θερμότερο μέρος στην Κίνα. Παρά τη ζέστη (ήμαστε εκεί την άνοιξη, θεωρητικά την πιο δροσερή εποχή του χρόνου) τα υπόγεια νερά και το εύφορο έδαφος του λεκανοπεδίου του Turpan το έχουν κάνει μια πραγματική όαση στην έρημο. Το αποδεικνύουν τα απομεινάρια αρχαίων πόλεων, οι αυτοκρατορικές φρουρές και οι βουδιστικές σπηλιές. Αν και η περιοχή του Turpan κατοικείται εδώ και χιλιάδες χρόνια και κάποτε ήταν μια σημαντική όαση στο βόρειο Δρόμο του Μεταξιού, η νέα πόλη είναι ένα σχετικά πρόσφατο δημιούργημα. Αφού είχαμε προλάβει επιτέλους την ομάδα μας, χρειαζόμασταν ένα διάλειμμα εδώ. Έτσι αποφύγαμε τα αξιοθέατα και βρήκαμε χρόνο να ξεκουραστούμε. Η νέα πόλη, όπου μείναμε, είχε μια γλυκιά ατμόσφαιρα. Η ξεκούραση από τη συνεχή οδήγηση με μια κρύα μπίρα Xinjiang, μέσα στους αμπελώνες, ένα ζεστό απόγευμα, ήταν για εμένα μια από τις χαρές του ταξιδιού σε αυτήν την επαρχία, ειδικά μετά από το άγχος και την ψυχολογική πίεση των περασμένων εβδομάδων.


Ακολούθησαν πέντε κουραστικές μέρες οδήγησης σε ένα μονότονο, έρημο τοπίο, που άλλαζε από έρημο σε ημιέρημο ή βραχώδεις εκτάσεις. Περάσαμε τις πόλεις Korla, Luntai, Kuqa και Aksu, που δεν είχαν τίποτα να μας προσφέρουν εκτός από μια διανυκτέρευση, πριν φτάσουμε στο Kashgar, ένα σταυροδρόμι στο Δρόμο του Μεταξιού. Το Kashgar (Kāshí) βρίσκεται στο δυτικότερο άκρο της Κίνας, πιο κοντά στην Τεχεράνη και τη Δαμασκό παρά στο Πεκίνο. Υπήρξε το επίκεντρο του επαρχιακού εμπορίου και των πολιτιστικών ανταλλαγών για πάνω από δύο χιλιετίες. Οι δρόμοι, ο σιδηρόδρομος και τα αεροπλάνα, που συνδέουν τώρα την πόλη με την υπόλοιπη Κίνα, έχουν φέρει κύματα μεταναστών που δουλεύουν ως εργάτες. Μεγάλα τμήματα της παλιάς πόλης έχουν κατεδαφιστεί στο όνομα της οικονομικής “προόδου”. Ωστόσο, σε πείσμα αυτών των αλλαγών, το πνεύμα του Kashgar συνεχίζει να ζει. Ουιγούροι τεχνίτες (τουρκογενής εθνική ομάδα) ακόμη δουλεύουν με το σφυρί και τη σμίλη στα σοκάκια, έμποροι κλείνουν συμφωνίες στα παζάρια και άμαξες με γαϊδούρια ακόμη κυκλοφορούν στα προάστια. Αν προσθέσετε σε αυτά και την κυριακάτικη ζωοπανήγυρη, έχετε ένα ενδιαφέρον αξιοθέατο. Για πρώτη φορά νιώσαμε ότι ήμαστε περισσότερο στην Κεντρική Ασία παρά στην Κίνα. Δεν είχαμε παρά να το απολαύσουμε, να φάμε μερικά κεμπάπ, να κουβεντιάσουμε με ντόπιους πωλητές χαλιών και να ετοιμάσουμε το ταξίδι μας στο νότιο Δρόμο του Μεταξιού προς το Hotan, μέσα από το πέρασμα Torugart, ως το Κιργιστάν.

Δυστυχώς διαπιστώσαμε ότι η Κίνα είναι μια χώρα καθόλου φιλική προς τους τουρίστες. Καθετί ελέγχεται πλήρως από ένα άκαμπτο κρατικό σύστημα, που σε κάνει να νιώθεις παγιδευμένος και περιορίζει την αίσθηση ελευθερίας σου. Πολλές φορές κατά τη διαμονή
μας, μου φάνηκε ότι στην Κίνα ο ένας δεν εμπιστεύεται τον άλλο. Στο δρόμο προς τα σύνορα, περάσαμε από τέσσερις ελέγχους διαβατηρίων και κάθε φορά η διαδικασία ήταν ολόιδια. Το σύστημά τους είναι τελείως αναποτελεσματικό. Αν και ο έξω κόσμος θεωρεί την Κίνα ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη, το κινεζικό σύστημα διοίκησης βρίσκεται ακόμη στο Μεσαίωνα. Αν και είχαμε μια άσχημη εμπειρία λόγω της φυσικής καταστροφής που μας έτυχε, εκτός από το πέρασμα των Ιμαλαΐων που είναι μια μοναδική εμπειρία, το υπόλοιπο ταξίδι μας στην Κίνα ήταν απλώς ένα πέρασμα με το αυτοκίνητο. Και οι δυο πιστεύουμε ότι το συνολικό κόστος ήταν πολύ υψηλό και ενίοτε δεν άξιζε τον κόπο και το τίμημα που πληρώσαμε. Οι περισσότεροι overlanders επιλέγουν να ταξιδεύουν με το δικό τους όχημα γιατί τους προσφέρει μια αίσθηση ελευθερίας. Σταματάς όπου σου αρέσει, κοιμάσαι στην άκρη του δρόμου, γνωρίζεις ανθρώπους από όπου περνάς και ακολουθείς την πορεία που επιλέγεις. Όλα αυτά τα στερηθήκαμε στην Κίνα.


Ωστόσο τα ρίγη συγκίνησης που νιώθεις, επειδή ακολουθείς τις αρχαίες διαδρομές του Δρόμου του Μεταξιού, που εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν πριν από πολλούς αιώνες, δεν μπορεί να σου τα στερήσει κανείς. Σκεφτείτε αυτήν τη διαδρομή ως εναλλακτική λύση στην πιο νότια διαδρομή του Αυτοκινητόδρομου του Καράκουμ. Δυστυχώς, οι δρόμοι που ενώνουν την Ευρώπη και την Ασία λιγοστεύουν καθώς ξεσπούν πόλεμοι κάθε μέρα. Οι κλασικές διαδρομές αποκλείονται, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στο δρόμο από την Ευρώπη προς την Ασία. Ελπίζουμε ότι με το πέρασμα του χρόνου, ο παλιός Δρόμος του Μεταξιού θα γίνει και πάλι μια διαδρομή που ενώνει κουλτούρες και διαδίδει πολιτισμούς. Πέρασμα στην Κίνα… Η επιλογή είναι δική σας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

This Post Has 10 Comments

  1. Hello There. I found your blog using msn. This is an extremely well written article.
    I will make sure to bookmark it and return to read more of your useful information. Thanks for
    the post. I’ll certainly return.

  2. Hi there! This article could not be written any better! Going through this
    post reminds me of my previous roommate! He continually kept talking about this.
    I will send this information to him. Pretty sure he will have
    a very good read. Thanks for sharing!

  3. Hi there, There’s no doubt that your site could possibly be having web browser compatibility issues.
    When I take a look at your web site in Safari,
    it looks fine however, if opening in IE, it has some overlapping issues.
    I simply wanted to provide you with a quick heads up! Other than that, excellent blog!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search