Παρασκευή 17 Απριλίου 2015

Οι περισσότεροι θα αναρωτιέστε για την εμπειρία μας στους δρόμους της Ινδίας. Θυμάστε την ανάρτησή μας για την κατάσταση των
δρόμων, καθώς κατευθυνόμασταν νότια της Βομβάης; Σε σύγκριση με αυτούς στο βορρά, ήταν αυτοκινητόδρομοι. Καθώς πηγαίναμε βόρεια στην ενδοχώρα, οι δρόμοι όλο και χειροτέρευαν. Εκτός από τους τρελούς, απείθαρχους Ινδούς οδηγούς, αντιμετωπίζαμε λακκούβες, όπου μπορεί να χάσεις το αυτοκίνητό σου αν πέσεις μέσα, αλλά και… αγελάδες!!! Ναι, καλά διαβάσατε. Ήταν παντού, ακόμη και στη μέση του δρόμου. Και επειδή θεωρούνται ιερά ζώα (αγγελιοφόροι του ίδιου του Σίβα) έπρεπε να υποταχτούμε στις διαθέσεις τους. Είναι πολύ τρελό για να το πιστέψετε, αλλά πρέπει να το ζήσετε για να το καταλάβετε. Η μέγιστη ταχύτητά μας ήταν 50 χιλιόμετρα την ώρα. Έτσι μας έπαιρνε σχεδόν μία ολόκληρη μέρα για να καλύψουμε το πολύ 450 χιλιόμετρα. Η 10ωρη συνεχής οδήγηση ήταν εξουθενωτική, με τρελές αγελάδες, οδηγούς λεωφορείων και αυτοσχέδια φορτηγά, που ήταν μεγαλύτερα από ένα Μπόινγκ 747.

Αν και φύγαμε σχετικά εύκολα από το Bengaluru, τα τελευταία 60 χιλιόμετρα πριν πούμε στον επόμενο προορισμό μας, το Hampi, δοκίμασαν τα νεύρα μας. Με λίγη υπομονή και δύο ώρες για τα τελευταία 60 χιλιόμετρα, φτάσαμε επιτέλους στο Hampi!!! Εντάξει, τώρα θα σταματήσω να παραπονιέμαι και θα περάσω στον πραγματικό λόγο αυτής της ιστοσελίδας, τις ταξιδιωτικές πληροφορίες.

Εξωπραγματικά και γοητευτικά, τα ερείπια του Hampi συνθέτουν ένα εξωγήινο τοπίο που σε μαγεύει μόλις το αντικρίσεις. Γιγάντιοι ογκόλιθοι εκτείνονται σε πολλά χιλιόμετρα. Στο φόντο υπάρχουν συστάδες φοινικόδεντρων, φυτείες μπανάνας και ορυζώνες. Σε μια δυο μέρες, μπορείτε να δείτε τα ερείπια και τους αρχαίους ναούς αυτού του μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Όμως αυτό είναι τελείως αντίθετο με τους χαλαρούς ρυθμούς του Hampi. Εμείς δεν κατασκηνώσαμε στην κύρια περιοχή των ταξιδιωτών, στο παζάρι του Hampi. Πήγαμε στο νησάκι ακριβώς απέναντι από το ναό Virupakshha. Ο μικρός καταυλισμός είναι γεμάτος οικονομικά πανδοχεία, καταστήματα και εστιατόρια. Ό,τι κι αν διαλέξετε, σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να μείνετε μερικές βραδιές στο Hampi. Τουλάχιστον εμείς αυτό κάναμε. Άξιζε τον κόπο να σηκωθούμε νωρίς για να δούμε τους ελέφαντες να κάνουν μπάνιο, αν και υπήρχε μόνο ένας ελέφαντας από το ναό.

Αφού διαγράψαμε το Hampi από τη λίστα μας και πάντα με κατεύθυνση το βορρά, είδαμε για τελευταία φορά τον ωκεανό στην παραλία Om της Gokarna. Σταθερή υποψήφια στη λίστα με τις αγαπημένες ινδικές παραλίες των ταξιδιωτών, η Gokarna είναι μια πιο χαλαρή και λιγότερο εμπορευματοποιημένη εκδοχή της Γκόα. Στη συνέχεια, κάναμε μια σύντομη διανυκτέρευση στην κομητεία των μούρων, στο M-war ή αν προτιμάτε το πολύ πιο δύσκολο Mahabaleshwar. Αν και περιμέναμε μια όμορφη, ορεινή πόλη, αντικρίσαμε μια ζούγκλα ασύδοτων αστικών κατασκευών. Αγέλες τουριστών οδηγούν το μέρος σε απόλυτη παρακμή. Το μόνο που σώζει το Mahabaleshwar είναι η θαυμάσια θέα που προσφέρει στις πεδιάδες.

Σειρά είχε η Ellora. Ο οδηγός του Lonely Planet γράφει: “Δώσε στον άνθρωπο ένα σφυρί και ένα σκαρπέλο και θα δημιουργήσει
αιώνια τέχνη. Αυτές οι σπηλιές αποτελούν την επιτομή της ινδικής αρχιτεκτονικής και λαξεύτηκαν με κόπο στα βράχια στη διάρκεια πέντε αιώνων, από γενιές Βουδιστών, Ινδουιστών και Ζαϊνιστών μοναχών.” Εν μέρει μοναστήρια και εν μέρει ναοί, οι σπηλιές έχουν εξυπηρετήσει διάφορους σκοπούς και είναι κομψά διακοσμημένες με περίτεχνα γλυπτά. Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, η Ellora αποτελείται από 34 σπηλιές συνολικά: 12 βουδιστικές (600-800 μ.Χ.), 17 ινδουιστικές (600-900 μ.Χ.) και 5 ζαϊνιστικές (800-1.000 μ.Χ.) Ο μεγαλύτερος και σίγουρα πιο εντυπωσιακός είναι ο φοβερός ναός Kailasa, το μεγαλύτερο μονολιθικό γλυπτό του κόσμου, αφιερωμένο στον Σίβα. Είναι από τα καλύτερα δείγματα της αρχαίας ινδικής αρχιτεκτονικής.

Καθοδόν προς την Udaipur, η κακοτυχία και οι κακοτράχαλοι δρόμοι χτύπησαν τον άμοιρο Βουκεφάλα και ένας ανατριχιαστικός θόρυβος άρχισε να ακούγεται στον μπροστινό του άξονα. Πανικοβληθήκαμε, αλλά χωρίς να έχουμε πολλές επιλογές, κατευθυνθήκαμε προς την Udaipur. Η θέση της πόλης δίπλα στη λίμνη Pichola δημιουργεί μια ρομαντική ατμόσφαιρα. Φανταστικά παλάτια, ναοί και αναρίθμητοι, στενοί, γραφικοί δρόμοι είναι τα ανθρώπινα δημιουργήματα που αναδεικνύουν τη φυσική γοητεία της πόλης.

Η Udaipur ήταν για εμάς το πιο ρομαντικό μέρος στην ινδική ήπειρο. Στις περιοχές κοντά στη λίμνη, σχεδόν κάθε κτίριο είναι
ξενοδοχείο, κατάστημα, εστιατόριο, ταξιδιωτικό γραφείο ή και τα τέσσερα μαζί. Αν αφήσετε πίσω σας την πολυκοσμία, η Udaipur διατηρεί τη μαγεία της, με τα υπέροχα παλάτια και μνημεία της, τα απαράμιλλα τοπία της, τη γαλήνη μιας βόλτας στη λίμνη, τη ζωντάνια των αρχαίων παζαριών και την έντονη καλλιτεχνική σκηνή της. Θα θέλαμε να είχαμε μείνει περισσότερο, αλλά φύγαμε βιαστικά καθώς μας ανησύχησαν τα νέα από το μηχανικό που έλεγξε το αυτοκίνητο. Καθοδόν προς την πρωτεύουσα, σταματήσαμε στην Τζαϊπούρ, την πρωτεύουσα του Ρατζαστάν, μια ιστορική πόλη και την πύλη για την πιο φανταχτερή πολιτεία της Ινδίας. Γεμάτα λεωφορεία που αποφεύγουν νωχελικές καμήλες, αργοκίνητα ρίκσο (ποδήλατα-ταξί) και μηχανάκια δίνουν έναν τρελό ρυθμό. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και τα θορυβώδη τρίκυκλα που παραφυλάνε για εύκολα θύματα, έχετε μια χαοτική κατάσταση. Η πόλη με τα ροζ τείχη έχει ένα μοναδικό παλάτι ανάμεσα στα υπόλοιπα όμορφα κτίρια, που τώρα υποφέρουν από την ατμοσφαιρική ρύπανση της περιοχής.

Η διαμονή μας εκεί διακόπηκε, καθώς ο ήχος από τον Βουκεφάλα έγινε όλο και πιο συχνός. Είχε έρθει η ώρα να πάμε κατευθείαν στο Νέο Δελχί, στην κεντρική αντιπροσωπεία της Honda για ένα σοβαρό έλεγχο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search