Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015

Σας αφήσαμε να περιμένετε; Να ’μαστε και πάλι εδώ, λοιπόν.

Η ιστορία μας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεκίνησε με πολύ άγχος, γιατί τα αυτοκίνητά μας βρίσκονταν κάπου μεταξύ Ιράν και ΗΑΕ. Όπως ανέφερα στο κεφάλαιο του Ομάν, μόλις προσγειωθήκαμε, πήγαμε κατευθείαν στο λιμάνι Mina Rashid, γιατί υποτίθεται ότι είχαν φτάσει εκεί τα αυτοκίνητά μας. Για να μην τα πολυλογώ, δεν καταφέραμε να τα δούμε πριν περάσουν τρεις μέρες.

Ήταν Πέμπτη βράδυ όταν φτάσαμε και δε μας επιτράπηκε η είσοδος στο λιμάνι. Την επομένη ήταν Παρασκευή, ιερή μέρα για το Ισλάμ, και μας έδιωξαν για άλλη μία φορά. Το Σάββατο, αν και το λιμάνι ήταν ανοιχτό, ο υπεύθυνος υπάλληλος απουσίαζε.


Ευτυχώς, την Κυριακή μας έφυγε το άγχος, όταν είδαμε και τα δυο αυτοκίνητα άθικτα έξω από το τελωνείο. Όπως μάθαμε, το πλήρωμα στο ιρανικό onion boat ήταν από το Αφγανιστάν. Ουδέν σχόλιο!!! Επιτέλους, αργά το απόγευμα της Κυριακής, σφράγισαν τα χαρτιά μας και ήμαστε έτοιμοι. Έξω από το τελωνείο αποχαιρετήσαμε τον Ντάνι, τον Τσέχο συνταξιδιώτη μας, καθώς θα πήγαινε κατευθείαν στο Ομάν, και του ευχηθήκαμε τα καλύτερα. Θα το θεωρούσαμε τιμή μας να μοιραστούμε μελλοντικές μας περιπέτειες με άτομα όπως ο Ντάνι και ο Πίτερ.


Μία εβδομάδα αφότου συνέβησαν όλα αυτά και σίγουρα με πιο χαλαρή διάθεση, επιστρέψαμε στα ΗΑΕ από το Ομάν. Αυτήν τη φορά, μπήκαμε στη χώρα από το Al Ain. Η πόλη είναι η γενέτειρα του σεΐχη Zayed του Άμπου Ντάμπι και έχει επωφεληθεί πολύ από το πάθος του “να πρασινίσει την έρημο”. Να σημειωθεί εδώ ότι κατά λάθος και πάντα υπό τις οδηγίες της συγκυβερνήτη Rochelle, μπήκαμε με το αυτοκίνητο στο ιδιωτικό αεροδρόμιο του σεΐχη, κάτι που ελπίζω ότι δεν το πήρε προσωπικά. Ζητούμε συγγνώμη για αυτό. Φαινόταν ωραίο και θέλαμε να το δούμε.

Η έρημος δεν ήταν και πολύ μακριά από το αεροδρόμιο και την έπαυλη του σεΐχη Zayed. Απλώς έπρεπε να πάρουμε τον όλο στροφές δρόμο προς το Jebel Hafeet, για να απολαύσουμε τη θέα στην επονομαζόμενη Έρημη Περιοχή. Αυτά τα 11,7 χιλιόμετρα είναι μια πρόκληση για τους απανταχού οδηγούς. Άνθρωποι από όλα τα ΗΑΕ έρχονται στην ορεινή οδό Jebel Hafeet. Δυστυχώς, ο Βουκεφάλας μας δεν ήταν φτιαγμένος για μια τόσο σκληρή δοκιμασία. Έτσι φτάσαμε ως το σημείο που μπορούσαμε χωρίς να κολλήσουμε στην άμμο. Η καταπληκτική θέα και η αχανής έρημος, που απλωνόταν μπροστά μας, μας έκαναν να νιώσουμε σαν τον Λόρενς της Αραβίας, έστω και για λίγο, πριν ξαναπάρουμε το δρόμο για το κοσμοπολίτικο Ντουμπάι.
Στο Ντουμπάι, πριν από τη δεκαετία του ’80, μπορούσες να χρησιμοποιήσεις την πιστωτική κάρτα σου μόνο στην Αγορά Χρυσού. Σήμερα, η πόλη είναι μια μητρόπολη των αγορών και ένας προορισμός που προσφέρει πολύ περισσότερα από μια ευκαιρία για ψώνια. Ενώ η θερμοκρασία φτάνει στα ύψη έξω, μέσα στα εμπορικά κέντρα μπορεί κανείς να ψωνίσει, να παίξει, να φάει, να πιει (μόνο καφέ δυστυχώς) και να ψυχαγωγηθεί. Ετοιμαστείτε να απολαύσετε πιάτα από την Ανατολή και τη Δύση, που έχουν ετοιμάσει διάσημοι σεφ, ή ασιατικό φαγητό του δρόμου. Να σημειώσω ότι όλα αυτά θα επηρεάσουν σημαντικά το πορτοφόλι σας. Κάπου μέσα σε όλο αυτόν τον πλούτο και την πολυτέλεια, καταφέραμε να βρούμε ένα δωρεάν κάμπινγκ. Στήσαμε τη σκηνή μας στην άκρη μιας παραλίας με λευκή άμμο στη μαρίνα του Ντουμπάι, ανάμεσα στο Sheraton και άλλες αλυσίδες πεντάστερων ξενοδοχείων.

Ήμαστε ακόμη πιο τυχεροί όταν ο Άντριου, ένας φίλος της Rochelle, μας παραχώρησε για μία εβδομάδα το διαμέρισμά του επειδή έλειπε σε διακοπές. Έχοντας μία εβδομάδα στη διάθεσή μας, εξερευνήσαμε το Ντουμπάι που λατρεύει την επίδειξη. Διαβάστε μερικές σημειώσεις μου. Το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο; Ναι. Τεχνητό νησί σε σχήμα φοίνικα; Δύο φορές ναι. Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στον κόσμο; Ναι. Εσωτερικές χιονισμένες πλαγιές; Ναι. Το μεγαλύτερο ενυδρείο στον κόσμο; Ναι. Είναι αλήθεια ότι η πρόσφατη οικονομική κρίση οδήγησε μερικά μεγάλα projects να ματαιωθούν ή να περιοριστούν. Ταυτόχρονα όμως, άλλα ξεκινούν σταδιακά.

Κάπου ανάμεσα στις καθημερινές βόλτες μας με το αυτοκίνητο (το Ντουμπάι δεν είναι για να το περπατήσεις) σε όλα τα μέρη που ανέφερα παραπάνω, κάναμε αίτηση και για την ινδική βίζα. Για να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα έγγραφα, επισκεφτήκαμε το Άμπου Ντάμπι καθοδόν προς το ελληνικό προξενείο. Το Άμπου Ντάμπι είναι ένας συναρπαστικός και εύκολα προσβάσιμος προορισμός. Αυτό το εμιράτο συνεχίζει να εκπλήσσει με την εξέλιξή του, αλλά καταφέρνει να διατηρήσει τον αραβικό του χαρακτήρα. Έχει μια ευγενή άμιλλα με το Ντουμπάι και κάνει σημαντικές επενδύσεις στον πολιτισμό, τις καινοτομίες και την αρχιτεκτονική. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για εμάς. Ανάμεσα στα μοντέρνα θαύματα του 21ου αιώνα που έχει να προσφέρει, είναι και το τζαμί του σεΐχη Zayed bin Sultan al-Nahyan, ένα εξαίσιο θέαμα που κατά καλή μας τύχη επισκεφτήκαμε. Μετά από μια γρήγορη βόλτα στην πίστα της Φεράρι, τελειώσαμε με το Άμπου Ντάμπι και ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο Ντουμπάι. Εκεί μαζευτήκαμε γιατί έπρεπε να κάνουμε λεπτομερές σέρβις στον Βουκεφάλα (μας πήρε μία εβδομάδα), να πάρουμε την ινδική βίζα (μας πήρε πάνω από δύο εβδομάδες και πολλά πηγαινέλα στην πρεσβεία) και να κανονίσουμε τη μεταφορά μας στην Ινδία (μας πήρε άλλη μία εβδομάδα). Αφού κάναμε απλώς μονοήμερες εκδρομές στα πιο απομακρυσμένα αξιοθέατα, όποτε μας δινόταν η ευκαιρία, ολοκληρώσαμε την παραμονή μας στα ΗΑΕ.

Για όλους εσάς που θα έρθετε εδώ, αυτή είναι η Αραβία του 21ου αιώνα. Βασισμένες στο πετρέλαιο και τον τραπεζικό τομέα, οι εκλεπτυσμένες, πλούσιες τοπικές κοινωνίες ατενίζουν το μέλλον με όραμα και δημιουργούν αυτοκρατορίες στην άμμο, ή μάλλον στη γη που πήραν από τη θάλασσα. Αν ψάχνετε μια δυναμική αστική εμπειρία, θα τη βρείτε στις πόλεις του Κόλπου. Με υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα, κομψούς πύργους, πολυτελή ξενοδοχεία και εκκεντρικά εμπορικά κέντρα, αυτές οι πόλεις είναι οι ναοί της ηδονής του σύγχρονου κόσμου.

ΥΓ. Το αυτοκίνητό μας, ο Βουκεφάλας, κάνει ήδη κρουαζιέρα στην Ινδία. Θα τον ακολουθήσουμε σε μια δυο μέρες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search