Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2014

Συνεχίζοντας την εξερεύνησή μας, κατευθυνθήκαμε προς το Ισφαχάν. Είναι ο Νο1 τουριστικός προορισμός του Ιράν και δικαίως. Οι δεντροφυτεμένες λεωφόροι, οι περσικοί κήποι και σημαντικά ισλαμικά κτίρια προσδίδουν στην πόλη μια απαράμιλλη γοητεία. Οι πολλοί τεχνίτες, που εργάζονται εδώ, συντηρούν τη φήμη του Ισφαχάν ως ενός ζωντανού παραδοσιακού μουσείου. Είναι μοναδική η εμπειρία να περπατάς στο ιστορικό παζάρι και να βλέπεις τεχνίτες να δουλεύουν έξω από τα καταστήματά τους. Οι βόλτες στις γραφικές γέφυρες και στην κεντρική πλατεία, που ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ήταν από τις καλύτερες στιγμές του ταξιδιού μας. Βρήκαμε ένα ωραίο ξενοδοχείο και ένα ασφαλές κλειστό πάρκινγκ για τον Βουκεφάλα και αρχίσαμε να εξερευνούμε την περιοχή πεζή. Αφού αποκτήσαμε κάλλους και πόνεσαν τα πόδια μας, ολοκληρώσαμε τη διαμονή μας στο Ισφαχάν και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε.

Ανυπομονώντας να πάρουμε μια γεύση από την έρημο, κινηθήκαμε νότια, προς το πλίθινο χωριό Toudeshk. Εκεί γνωρίσαμε τον
Μοχάμεντ, έναν ντόπιο 26χρονο οδηγό που τα τελευταία 22 χρόνια φιλοξενεί κόσμο στο σπίτι του και γνωρίζει άριστα την περιοχή (το e-mail του είναι crazyboyindesert@gmail.com).  Όσες μέρες μείναμε εκεί, γνωρίσαμε την ιρανική φιλοξενία, φάγαμε θαυμάσιο σπιτικό φαγητό και περάσαμε πολλές ώρες πολιτιστικών ανταλλαγών. Ελπίζουμε ότι μέχρι να γυρίσουμε, ο Μοχάμεντ θα έχει τελειώσει τον καινούριο του οικογενειακό ξενώνα και θα είναι τιμή μας να μας φιλοξενήσει. Εκείνες τις δύο μέρες, πήγαμε και στους αμμόλοφους που βρίσκονται 45 χιλιόμετρα από το Toudeshk. Οι αμμόλοφοι είναι μάλλον οι μεγαλύτεροι στο κεντρικό Ιράν. Έχει πλάκα να τους ανέβεις, αλλά και να τους κατέβεις κουτρουβαλώντας. (Μπράβο, Rochelle. Σε κατέγραψα σε βίντεο να το κάνεις).

Στο δρόμο προς το Yazd, κάναμε μια παράκαμψη και πήγαμε στο ζωροαστρικό ναό του Chak-Chak, όπου διατηρείται ακόμη ζωντανή αυτή η αρχαία θρησκεία. Μετά επισκεφτήκαμε το πλίθινο χωριό Kharnaq, ηλικίας χιλίων ετών, όπου δυστυχώς τα παλιά πλίθινα σπίτια ήταν ερειπωμένα, ενώ είχε κλείσει οριστικά το καραβάν σαράι όπου θα μέναμε. Έτσι πήγαμε στο Meybod, την κομβική πόλη στο Δρόμο του Μεταξιού, με ένα καταπληκτικό οχυρό, αλλά και με το παλαιότερο και μεγαλύτερο σύστημα ψύξης, που εφεύραν οι Πέρσες για να συντηρούν τα προϊόντα τους το καλοκαίρι. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω είχαν τη δική τους γοητεία και πρέπει οπωσδήποτε να τα επισκεφτεί κανείς.

Το Yazd ήταν ο επόμενος σταθμός μας. Επειδή ο καιρός ζέστανε, κατασκηνώσαμε έξω από το ξενοδοχείο Silk Road, στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο τζαμί. Γίναμε το αξιοθέατο της πόλης, καθώς διάφοροι περαστικοί μας έπιαναν την κουβέντα ή μας πρόσφεραν ένα γλυκό, όπως το απαιτούσε η μέρα, η Μέρα του Arba’een. Είναι από τις ιερότερες μέρες για τους μουσουλμάνους Σιχ στο Ιράν. Συμβολίζει τη θυσία του ιμάμη Imam Hussein bin Ali στη μάχη της Καμπάλα. Τεράστιες ανοιχτές κουζίνες στήνονται σε όλη την πόλη, καθώς αποτελεί έθιμο εκείνη τη μέρα να προσφέρεται δωρεάν φαγητό στους περαστικούς. Επειδή όλη η πόλη είχε παραλύσει λόγω της μεγάλης γιορτής και επειδή η σκηνή μας τραβούσε τόσο πολύ την προσοχή, η μόνη μας διέξοδος ήταν οι μεγάλες βόλτες στους άδειους δρόμους.
Εκεί μια ντόπια οικογένεια μας προσκάλεσε στο σπίτι της. Η οικογένεια (γύρω στα 7 άτομα μέσα σε ένα αυτοκίνητο) σταμάτησε στη μέση του δρόμου και ήρθε να μας γνωρίσει. Επέμεναν να μας προσκαλέσουν εκείνο το απόγευμα στο σπίτι τους. Η εμπειρία ήταν θαυμάσια. Η διευρυμένη οικογένεια (γύρω στα 30 άτομα ως το τέλος της βραδιάς) μας άνοιξε το σπίτι της και μας έδειξε τι θα πει ιρανική φιλοξενία. Με τη βοήθεια του ανιψιού τους Benad, του επίσημου διερμηνέα μας, ανταλλάξαμε ιδέες και εξηγήσαμε ο ένας στον άλλο τις πλευρές των πολιτισμών μας. Την επομένη, επισκεφτήκαμε τα υπόλοιπα αξιοθέατα της πόλης, ενώ αργά το απόγευμα πήγαμε στο χωριό Fehraz, μέσα στην όαση, περίπου 30 χιλιόμετρα από το Yazd. Δυστυχώς το Fehraz δεν ήταν έτσι όπως μας το περιέγραψαν και έτσι κάναμε άλλα 60 χιλιόμετρα, ως την πόλη Mehriz. Επειδή δεν την ανέφερε ο ταξιδιωτικός οδηγός μας, ρωτήσαμε κάποιους ντόπιους πού να κοιμηθούμε και μας είπαν να πάμε στο καραβάν σαράι Shah Abbas. Είναι ένα αυθεντικό καραβάν σαράι, πρόσφατα αναπαλαιωμένο, κοντά στην εθνική οδό. Εκεί μας περίμενε άλλη μια ευχάριστη έκπληξη. Είναι συναρπαστικό το πώς αυτές οι παλιές μορφές φιλοξενίας των ταξιδιωτών ακόμη εξυπηρετούν το σκοπό για τον οποίο σχεδιάστηκαν αρχικά.

Εδώ αξίζει να σημειώσω ότι καθώς πηγαίναμε προς τον επόμενο προορισμό μας, την Περσέπολη, αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε
την ώρα της προσευχής, καθώς το ιρανικό μας GPS ήταν προγραμματισμένο να μη λειτουργεί τότε. Αργήσαμε να καταλάβουμε ότι αυτός ήταν ο λόγος και ότι δεν είχε χαλάσει η συσκευή. Ας επιστρέψουμε όμως στην υπέροχη Περσέπολη. Όσο βρισκόμασταν εκεί, αντιλαμβανόμασταν όλο και περισσότερο την ομορφιά και τη δόξα αυτής της αρχαίας πόλης. Οι μνημειώδεις κλίμακες, οι εκπληκτικές τοιχογραφίες και οι επιβλητικές πύλες δε σου αφήνουν καμιά αμφιβολία για τη μεγαλοπρέπεια αυτής της αυτοκρατορίας. Από την άλλη όμως, οι σπασμένες και πεσμένες στήλες μαρτυρούν ότι το τέλος της ήταν δραματικό και ανελέητο. Σήμερα αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και χτίστηκε από τον Δαρείο Α’, το Μεγάλο. Ο Ξέρξης Α’ και Β’ και ο Αρταξέρξης Α’, Β’ και Γ’, σε μια περίοδο 150 ετών, πρόσθεσαν διάφορα τμήματα σε αυτήν τη σπουδαία πόλη. Τα ερείπια που βλέπουμε σήμερα είναι μια σκιά της περασμένης δόξας της Περσέπολης. Η ύπαρξή τους οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η αρχαία πόλη είχε χαθεί για αιώνες και είχε καλυφθεί από τη σκόνη και την άμμο. Μόνο το 1930, εκτενείς ανασκαφές αποκάλυψαν και πάλι τη δόξα της.

 

 

 

 

 

 

 

 

This Post Has 2 Comments

  1. Thank you for sharing superb informations. Your website is very cool. I am impressed by the details that you have on this web site. It reveals how nicely you understand this subject. Bookmarked this website page, will come back for extra articles. You, my pal, ROCK! I found simply the information I already searched everywhere and just couldn’t come across. What a perfect site.

  2. Undeniably believe that which you stated. Your favorite reason seemed
    to be on the internet the easiest thing to be aware of.
    I say to you, I certainly get irked while people
    consider worries that they plainly do not know about. You managed to hit the nail upon the top and also defined out the whole thing without having side-effects , people could take a signal.

    Will probably be back to get more. Thanks

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search