Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι μια χώρα, στην οποία είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα επέστρεφα μετά την αποτυχημένη προσπάθειά μου το 2011. Αυτήν τη φορά, μπήκαμε από τα σύνορα Ιράν-Αζερμπαϊτζάν και την πόλη Astara. Με τη γραφειοκρατία σε όλο της το μεγαλείο, ειδικά από την ιρανική πλευρά, μας πήρε σχεδόν 4 ώρες να συμπληρώσουμε όλα τα έντυπα και να μας επιτραπεί η είσοδος στη χώρα. Μετά από τρία χρόνια, ο Βουκεφάλας επέστρεψε.

Λόγω των καθυστερήσεων, η ώρα πέρασε και είχε σκοτεινιάσει ήδη όταν πήραμε το πράσινο φως. Δεν ήθελα να το διακινδυνεύσω και να διανυκτερεύσουμε σε κάποιο τυχαίο μέρος, όπως έκανα στην τελευταία μου επίσκεψη. Έτσι διανύσαμε 200 χιλιόμετρα ως το Masuleh, το μέρος που είχαμε υπόψη μας σύμφωνα με το αρχικό μας σχέδιο.

Το Masuleh είναι ένα ευλογημένο μέρος τουλάχιστον χιλίων ετών. Όταν ξυπνήσαμε την επομένη, βρεθήκαμε σε ένα από τα πιο όμορφα χωριά του Ιράν. Μέσα από ομιχλώδη δάση ξεπηδούν πλίνθινα σπίτια σε γήινα χρώματα, τα οποία σκαρφαλώνουν στις πλαγιές τόσο απότομα ώστε η οροφή του ενός σχηματίζει το μονοπάτι για το επόμενο. Την εικόνα συμπληρώνουν χαριτωμένες ταράτσες και ένα μικροσκοπικό παζάρι με τα απαραίτητα οπωροκηπευτικά και καταστήματα που πουλάνε χαλβά, αλλά και τα πιο νόστιμα, ζεστά κουλουράκια που έχουμε φάει ποτέ. Ήταν ένα θαυμάσιο μέρος για να περάσουμε τις πρώτες τρεις μέρες μας και να εγκλιματιστούμε στη νέα πραγματικότητα. Ειδικά η Rochelle, που έπρεπε να φοράει πάντα μαντήλα, υποχρεωτικό για όλες τις γυναίκες στο Ιράν.

Και τώρα μια γρήγορη ματιά σε κάποια γεγονότα. Η ιρανική οικονομία είναι δύο ταχυτήτων. Από τη μία είναι η επίσημη τιμή συναλλάγματος που δίνουν οι τράπεζες και από την άλλη είναι η Τιμή της Ελεύθερης Αγοράς – όπως την ονομάζουν – που είναι πολύ χαμηλότερη. Με απλά λόγια, εμάς που είχαμε σκληρό νόμισμα (ευρώ ή δολάριο) μας συνέφερε να πάμε σε ένα ανταλλακτήριο, αφού μας έδινε σχεδόν 1/3 περισσότερα χρήματα από την τράπεζα και ήταν απολύτως νόμιμο. Δυστυχώς το ανακαλύψαμε αφού είχαμε ανταλλάξει τα πρώτα μας 400 δολάρια στην τιμή της τράπεζας. Να πάρει! Τέλος πάντων…


Αφήνοντας τα οικονομικά (δε χάθηκε κι ο κόσμος, απλώς αγανακτήσαμε λίγο) προχωρήσαμε στον επόμενο σταθμό μας, το Qazvin, διάσημο για τα χαλιά του. Η πόλη ήταν κάποτε πρωτεύουσα του Ιράν και έχει κάποια αξιοθέατα. Για τους περισσότερους
ταξιδιώτες όμως, αποτελεί σημείο εκκίνησης για τα περίφημα Κάστρα των Δολοφόνων, στην εκπληκτική κοιλάδα Alamut. Λίγα μέρη στο Ιράν σε προσκαλούν τόσο για πεζοπορία, εξερεύνηση και διαλογισμό όσο η κοιλάδα Alamut. Κάτω από τις κορυφές του Alborz, τα τοπία εμπνέουν με τη μεγάλη τους ποικιλία και θυμίζουν την Παταγονία, την Ελβετία, την κεντρική Αυστραλία και τη Συρία, με ένα συναρπαστικό μεσαιωνικό παρελθόν. Διάσπαρτα σε βραχώδεις κορυφές, σχεδόν αόρατα, βρίσκει κανείς τα απομεινάρια από 50 κατεστραμμένα οχυρά. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν τα οχυρωμένα κρησφύγετα της πιο τρομακτικής θρησκευτικής αίρεσης του Μεσαίωνα και είναι γνωστά ως τα Κάστρα των Δολοφόνων. Ένα σπουδαίο αξιοθέατο της περιοχής είναι τα ερείπια του κάστρου Alamut, το περίφημο οχυρό του Hassan-i Sabbah, του αρχηγού της αίρεσης. Ένας επιβλητικός βράχος υψώνεται απότομα πάνω από το όμορφο χωριό Gazor Kahn. Τα περισσότερα κάστρα είναι ερειπωμένα σήμερα, αλλά δεν πρέπει να χάσετε τη γύρω περιοχή και την καταπληκτική θέα από τους προμαχώνες. Αναγκαστήκαμε να διανυκτερεύσουμε στο Gazor Kahn, στο σχολείο του χωριού που λειτουργεί ως ξενώνας, γιατί είχε βραδιάσει και δε θέλαμε να το διακινδυνεύσουμε και να γυρίσουμε στο Qazvin. Την επομένη, είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη καθώς πυκνό χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. Όμως ο αξιόπιστος Βουκεφάλας μας κατάφερε να μας οδηγήσει με ασφάλεια, μέσω των παγωμένων δρόμων, και πάλι στα πεδινά όπου οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες.

Σε εκείνο το σημείο, έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα επισκεπτόμασταν ή όχι την πολυπληθή πρωτεύουσα, την Τεχεράνη. Όπως έλεγε ο ταξιδιωτικός οδηγός μας, η Τεχεράνη, με σχεδόν 11 εκατομμύρια κατοίκους, είναι μια χαοτική πόλη με έντονη ρύπανση. Από την
άλλη, ως η πρωτεύουσα του κράτους βρίσκεται σίγουρα στο επίκεντρο. Έχει πολλά σημαντικά αξιοθέατα και αξίζει να την επισκεφτεί κανείς. Επειδή όμως μπορούσαμε να περάσουμε από εκεί στην επιστροφή, την παρακάμψαμε και πήγαμε στο Kashan. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι μετά την Τεχεράνη το τοπίο αλλάζει εντελώς. Τα τεράστια βουνά δίνουν τη θέση τους σε επίπεδες εκτάσεις και το κλίμα γίνεται πολύ ξηρό. Αυτό το τοπίο συνεχίζεται ως τις ακτές του Περσικού Κόλπου. Στο Kashan, μείναμε για πρώτη φορά σε ένα παραδοσιακό, αναπαλαιωμένο καραβάν σαράι. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Στο Δρόμο του Μεταξιού, το καραβάν σαράι είναι αντίστοιχο με το μοτέλ. Στο παρελθόν πρόσφερε στους ταξιδιώτες και τα ζώα τους ένα ασφαλές καταφύγιο και ένα μέρος να ξαποστάσουν, μετά από το μακρύ ταξίδι μέσα στην έρημο. Χάρη στα ωραία αναπαλαιωμένα σπίτια και χαμάμ, αλλά και στο καμάρι της πόλης, το παλιό τζαμί, η περιπέτειά μας στο Ιράν συνέχισε να μας γεμίζει χαρά και ενθουσιασμό. Η Rochelle έχει εκστασιαστεί και θεωρεί το Kashan το αγαπημένο της μέρος στο Ιράν. Όσο για τις υπόλοιπες ιστορίες μας στο Ιράν, θα τις βρείτε στην επόμενη ανάρτησή μας…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search