Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

Εδώ δεν είναι ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Το Αζερμπαϊτζάν είναι ένα μείγμα αντιφάσεων και αντιθέσεων, ένα κέντρο αρχαίων αυτοκρατοριών και ταυτόχρονα ένα “νέο” έθνος ταχύτατα αναπτυσσόμενο, βασισμένο στην οικονομία του πετρελαίου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι γνώμες για το πέρασμα των συνόρων του Αζερμπαϊτζάν ήταν αρνητικές και πολλοί μιλούσαν για μεγάλες καθυστερήσεις. Έτσι πλησιάσαμε τα σύνορα με σκεπτικισμό, αλλά με θετική σκέψη και με καλή διάθεση

.

Μπαίνοντας, μας είπαν ότι η Rochelle ως συνεπιβάτης έπρεπε να περάσει ξεχωριστά από το αυτοκίνητο και εμένα. Όλα πήγαν καλά και οι διαδικασίες τελείωσαν με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό. Ήμουν έτοιμος να μπω στον Βουκεφάλα και να πάω προς την άλλη πλευρά της πύλης, όπου η Rochelle με περίμενε επί μισή ώρα μέσα στο κρύο και την ερημιά. Τότε άκουσα τον τελωνιακό να λέει: “Κύριε, τι είναι αυτό;” Έδειχνε το Phantom, το drone μας για εναέριες φωτογραφίες. “Δεν είναι τίποτα”, του απάντησα, “ένα ελικόπτερο παιχνίδι”. Με αυτές τις δύο προτάσεις, η περιπέτειά μου μόλις άρχιζε. Μου πήρε γύρω στις 4 με 5 ώρες να πείσω τους αξιωματούχους να με αφήσουν να περάσω το Phantom και να μην το κατασχέσουν. Φοβούνταν μήπως το χρησιμοποιήσω για κατασκοπία επειδή προηγουμένως είχα επισκεφτεί την Αρμενία. Υπάρχει αμοιβαίο μίσος ανάμεσα σε αυτές τις δύο χώρες. Στο τέλος, έπρεπε να το δηλώσω και να το βάλω σε ένα κουτί. Η ειρωνεία είναι ότι διάβασα μια πινακίδα που έγραφε “Καλώς ορίσατε στο Αζερμπαϊτζάν” πάνω από την πύλη εξόδου, πριν παραλάβω τη Rochelle σε κατεψυγμένη μορφή. Της πήρε σχεδόν μία ώρα να ξεπαγώσει και να αρχίσει να μιλάει. Πήγαμε στο πρώτο μέρος όπου θα διανυκτερεύαμε, στο Seki. Το κατάλυμά μας ήταν μια πανσιόν για φορτηγατζήδες, όχι ακριβώς το ιδανικό μέρος για την πρώτη μας επαφή με τη χώρα.

Την επομένη, σηκωθήκαμε ευδιάθετοι και έτοιμοι για εξερεύνηση, αλλά είχε ομίχλη. Με τόσο χαμηλή ορατότητα, η εξερεύνηση ματαιώθηκε. Αφήσαμε το Seki και προχωρήσαμε. Μέχρι εκείνο το σημείο, όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Μετά όμως η τύχη μας άλλαξε και άρχισαν τα ωραία. Πήγαμε στο Lahic, ένα υπέροχο χωριουδάκι τελείως απομονωμένο, που έδινε την αίσθηση της επιστροφής στο χρόνο. Μια αξέχαστη στιγμή ήταν όταν οι δυο τρελοί τουρίστες – δηλαδή εμείς – πέρασαν από τους στενούς δρόμους με τον Βουκεφάλα. Έπεσε πολύ γέλιο. Μπορούσαμε να μείνουμε σε έναν υποτιθέμενο ξενώνα (και ο Θεός βοηθός) ή να συνεχίσουμε για την πρωτεύουσα. Επιλέξαμε το δεύτερο και κατευθυνθήκαμε προς το κοσμοπολίτικο Μπακού.

Το Μπακού ή Μπακί έχει από τη μία πλευρά ημιέρημο και από την άλλη την Κασπία Θάλασσα, πλούσια σε πετρέλαιο. Σε απόσταση σχεδόν τριών ωρών με το αυτοκίνητο, συναντήσαμε αγροτικά χωριά, σχεδόν κατεστραμμένους δρόμους και παντελή απουσία υποδομών. Το Μπακού σίγουρα δεν ήταν αυτό που περιμέναμε να δούμε. Λίγες πόλεις στον κόσμο αλλάζουν τόσο γρήγορα και πουθενά αλλού στην Ευρασία, η Ανατολή και η Δύση δεν αναμειγνύονται τόσο χαοτικά. Ταλαιπωρημένα Lada κυκλοφορούν μαζί με SUV και γυαλισμένες Mercedes, μπροστά από απαστράπτοντες γυάλινους πύργους και παλιά συγκροτήματα διαμερισμάτων σοβιετικού τύπου. Στο κομψό κέντρο του, συναντά κανείς δεντροφυτεμένους πεζόδρομους και μπουτίκ με επώνυμες μάρκες, που βρίσκει κανείς στο Παρίσι ή στη Νέα Υόρκη. Τα ζευγάρια αψηφούν τα ισλαμικά στερεότυπα και πιασμένα χέρι-χέρι, κάνουν βόλτες στα πάρκα και την παραλιακή οδό της Κασπίας Θάλασσας.

Η Ρόουζ, μία συνάδελφός μου, είχε μετακομίσει πρόσφατα εδώ για να εργαστεί ως σεφ και μας προσκάλεσε να μείνουμε στο υπέροχο διαμέρισμά της. Ρόουζ, αν το διαβάσεις αυτό, σε ευχαριστούμε για τη θαυμάσια φιλοξενία σου. Έκανες τη διαμονή μας αξέχαστη.

Πέντε μέρες πέρασαν και έπρεπε να αποχαιρετήσουμε τη Ρόουζ και το Αζερμπαϊτζάν. Το πέρασμά μας από εδώ ήταν γρήγορο και έντονο, αλλά ταυτόχρονα επιμορφωτικό και αξέχαστα διασκεδαστικό. Σίγουρα το Μπακού θα αναδειχθεί στο μέλλον ως το νέο Ντουμπάι ή και κάτι παραπάνω. Όσο για εμάς, ακόμη κατευθυνόμαστε ανατολικά.

ΥΓ. Φεύγοντας, στο τελωνείο δε με ρώτησαν τι είχα δηλώσει και έτσι έβγαλα το Phantom από τη χώρα χωρίς κανένα πρόβλημα. Μάλλον κατά την είσοδό μας, βρεθήκαμε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Με άλλα λόγια, συμβαίνουν κι αυτά.

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Search